Yıllarca terzilik yaptım. İğneyle, iplikle ve emekle geçen o yıllar bana sabrı, inceliği ve insan sevgisini öğretti. Ancak 1989 yılında hayatımın en önemli kararlarından birini verdim. O yıllarda devlet ders kitaplarını ücretsiz dağıtmıyordu. Çocukların kitaba ulaşmakta yaşadığı güçlükleri gördükçe, yalnızca bir meslek değil, bir kültür hizmeti üstlenmem gerektiğine inandım.

  Terziliği bıraktım ve Alaçatı'da bir kitabevi açtım. Geceleri İzmir'deki Millî Eğitim Matbaasında ders kitaplarını bekler, sabaha karşı dükkânımın raflarını doldurur, gün doğmadan kapımı açardım. Çocukların ve ailelerinin gözlerindeki sevinç, bütün yorgunluğumu unuttururdu.

 Zamanla anladım ki yalnızca kitap satmak yetmez; kitabın ardındaki insanı da okurla buluşturmak gerekir. Bu düşünceyle çocuk edebiyatı yazarlarını, romancıları, gazetecileri ve düşünce insanlarını Alaçatı'ya davet ettim. Aziz Nesin'den Hıfzı Topuz'a, Uğur Dündar'dan Yılmaz Özdil'e, Elif Şafak'tan Zeynep Oral'a kadar pek çok değerli ismi okurlarla buluşturmanın onurunu yaşadım.

Bir kasabada elbette müzik de olacaktır, eğlence de... Fakat müziğin sesi gecenin sonunda susar; kitabın sesi ise insanın vicdanında ve hafızasında yaşamaya devam eder. Çocukluğunda okuduğu ilk kitabı yıllar sonra bile sevgiyle hatırlayan insanlar bunun en güzel kanıtıdır.

Ben hiçbir zaman yalnızca kitap satmadım. Bir çocuğun hayal gücüne, bir gencin düşünce dünyasına ve Alaçatı'nın kültürel hafızasına küçük de olsa bir katkı sunmaya çalıştım. Çünkü inanıyorum ki bir kentin gerçek zenginliği binalarında değil; okuyan çocuklarında, düşünen gençlerinde ve kültürüne sahip çıkan insanlarında gizlidir.

Bugün geriye dönüp baktığımda içimde huzur var. Çünkü biliyorum ki yüksek sesli müzik bir akşam insanları eğlendirebilir; ama iyi bir kitap ve değerli bir yazar, bir insanın hayatını değiştirebilir. İşte benim bütün mücadelem, bu değişime küçük de olsa bir katkı sunabilmek içindir.

Saygılarımla,

Ömer Önal