Orhan Veli’yi yazmak, İstanbul’un orta yerinde elinde bir kadeh gün ışığı, cebinde ucu yenmiş bir simit halkası taşıyan mahzun bir prensin peşinden yürümek gibidir.
O, Türk şiirinin sırtındaki ağır, sırmalı kaftanları söküp atan adamdı.

Fakat o sökülen yerlerden sadece iplik değil, hayat sızdı; sokak sızdı, rakı buğusu sızdı, ekmek kokusu sızdı.

Onun yaptığı şey sadece bir şiir devrimi değildi.

Aynı zamanda bir bakış devrimiydi. Şairlerin büyük kelimelerle anlattığı dünyada o, Süleyman Efendi’nin nasırını şiire soktu. Çünkü hayatın hakikati, çoğu zaman tanrıçalardan çok nasırlarda gizliydi.

Şiiri fildişi kuleden indirip Galata Köprüsü’nün korkuluklarına yaslayan oydu.

Orhan Veli’nin sadeliği, yanlış anlaşıldığı gibi kolaylık değildi. Tam tersine, o sadelik büyük bir ustalığın eseriydi.

Kafiyeyi, kalıpları, süslü söyleyişleri bir kenara iterken şiirin gizli musikisini kaybetmedi.

Dışarıdan alelade duran dizelerinin içinde, insanı ansızın yakalayan bir hüzün, bir mahcubiyet, bir hayat sızısı vardı.

İstanbul’u dinlerken gözlerini kapatması boşuna değildi.

Çünkü o şehir onun için sadece manzara değildi; vapur dumanıydı, martı çığlığıydı, akşamüstü hüznüydü, bir fakir çocuğun vitrin camına dayanan nefesiydi.

Orhan Veli, şiiri tam da burada buldu: Hayatın kimsenin eğilip bakmadığı yerinde.

Belki de bu yüzden hâlâ yaşıyor. Bir martı ansızın çığlık attığında, bir sokak akşamı biraz fazla kederli olduğunda, bir insan sebepsiz yere iç geçirdiğinde, orada onun sesi duyulur.

Çünkü Orhan Veli, şiiri bir sanat gösterisi olmaktan çıkarıp soluduğumuz havaya karıştırdı