Ben kendimi büyük sözlerle “yazar” olarak tanımlamaktan çok, yaşadığı yerin hafızasına sahip çıkmaya çalışan bir insan olarak görüyorum.

  Yazdıklarımın merkezinde Alaçatı var; daha doğrusu Alaçatı’nın insanları var. Bu beldeye gönül vermiş, burada yaşamış, çalışmış, üretmiş ve hizmet etmiş insanları anlatmaya çalışıyorum. Aralarında kanaat önderleri de var, belediyelerde görev yapmış insanlar da esnaf, öğretmen, çiftçi, sanatçı ve hayatını bu kasabaya adamış nice insan da. Kimi bugün hâlâ hatırlanıyor, kimi ise zamanla hafızalardan silinmeye yüz tutuyor.

  Benim için önemli olan onların ne kadar tanındığı değil, yaşadıkları dönemde Alaçatı’ya nasıl bir iz bıraktıklarıdır. Çünkü bir beldenin tarihi yalnızca resmî kayıtlardan, belediye kararlarından, eski fotoğraflardan ve arşiv belgelerinden oluşmaz. Tarih, o belgelerin arkasındaki insanlarda yaşar. Ben de yıllardır tanıdığım ve dinlediğim insanları kendi tanıklığımdan ve hafızamdan süzerek anlatmaya çalışıyorum. Yarım asırdan fazla bir zamandır Alaçatı’nın değişimine tanıklık ediyorum. Terzilik yaptım, yıllardır kitapçılık yapıyorum. Dükkânımda yüzlerce insanla sohbet ettim; bazen bir müşterimin anlattığı tek bir cümle, yıllardır aradığım bir geçmiş parçasını yeniden hatırlattı. Yazarlığım biraz da bu sohbetlerden ve tanıklıklardan besleniyor. Kitapçılık bana bir şey daha öğretti: Bir kitap yalnızca bilgi taşımaz, insanın ve toplumun hafızasını da taşır. Ben yazılarımı da biraz böyle görüyorum.

  Elbette yazdığım her şeyi herkes aynı şekilde değerlendirmeyebilir. Sosyal medyada anlattığım kişiler hakkında eleştiri yazanlar oluyor; ben bunları da saygıyla okuyorum. Çünkü herkesin hafızası aynı değildir. Bir insanın hayatına uzaktan bakanla onunla aynı dönemi yaşamış biri farklı şeyler anlatabilir. Ben bu farklılığı bir kavga nedeni olarak görmüyorum; geçmişi daha iyi anlamak için bir fırsat olarak görüyorum. Amacım birilerini aklamak, birilerini suçlamak ya da geçmişte yaşamış insanları bugünün ölçüleriyle yargılamak değil. Görev yapmış bazı insanları eleştirmiş olabilirim; ama bugün bu beldeye yaptıkları hizmetleri de unutmamak lazım. Zaman geldi eleştirdim, zaman geldi alkışladım. Yanlış bildiğim bir şey varsa düzeltilmesine de açığım; çünkü önemli olan kendi yazdığımı savunmak değil, gerçeğe mümkün olduğunca yaklaşmaktır. Ben bir tarihçi değilim, yazdıklarım da akademik araştırmalar değildir. Ben yaşadığı döneme tanıklık eden, gördüklerini, duyduklarını ve insanların anlattıklarını yazıya geçirmeye çalışan biriyim. Belki yazılarım kusursuz değildir, belki bazı şeyleri eksik hatırlıyorumdur, belki başkalarının anlatacak başka hikâyeleri vardır. Varsın olsun; ben buna kapımı kapatmıyorum. Bazen bir isim yazıyorum ve o isim sosyal medyada yeniden konuşuluyor. Bundan rahatsız olmuyorum, çünkü bu, yazının amacına ulaştığını gösteriyor. Hafıza ancak konuşulduğu zaman canlı kalır. Benim için yazarlık, kendi hafızamı ortaya koyarken başkasının hafızasına da saygı duymak, kendi tanıklığımı anlatırken farklı tanıklıkları da dinlemektir. Geçmişi kişisel hesaplaşmaların değil, ortak hafızanın bir parçası olarak görmektir. Benim derdim şöhret değil; birilerini haklı ya da haksız çıkarmak da değil. Derdim unutulmak ya da unutulmamak değil, yaşanmış olanların unutulmamasıdır. İnsan unutulur, evler yıkılır, sokaklar değişir; ama yazıya geçirilmiş bir hatıra yaşamaya devam eder. Bu yüzden kendimi şöyle tarif ediyorum: Ben, Alaçatı’nın insanlarını ve onların hikâyelerini anlatmaya çalışan, bir kasabanın hafızasını o kasabaya gönül veren insanlarla birlikte geleceğe taşımaya çalışan bir tanığım. Yıllar sonra Alaçatı’da genç biri yazdığım bir yazıyı okuyup “Demek ki bu kasabada bir zamanlar böyle insanlar yaşamış, böyle insanlar hizmet etmiş” derse, yazarlığın en güzel karşılığı budur. Ben de o hafızanın kaybolmaması için yazmaya devam edeceğim. Çok okumak insana yazma duygusu veriyor. Bende yazıyorum işte.